Muzeum Casa Lercaro

Casa Lercaro powstała od 1593 roku z inicjatywy Francisca Lercaro de León i Cataliny Justiniani: potomków genueńskich kupców wpisanych do Libro de Oro Republiki Genui. Dom zbudowano na parceli notariusza Gaspara Justiniego (zm. 1556). Portal manierystyczny w stylu genueńskim z rozłupanym naczółkiem zakończonym wolutami, typowym dla architektury Serlia i Vignoli, z herbem rodu Lercaro w centrum, jest jedyny na Wyspach Kanaryjskich. Na elewacji od Calle San Agustín można zobaczyć charakterystyczny dla genueńskich pałaców motyw sgraffito.

Przez wieki budynek służył kolejno jako kwatera wojskowa, klasa uniwersytecka, szkoła podstawowa, sklep szewski, stolarnia i kuźnia. Cabildo nabyło budynek w latach 70. i po długiej restauracji otworzyło go w grudniu 1993 jako Muzeum Historii i Antropologii Teneryfy. BIC z kategorią Pomnik od 2008 roku.

Na patio odkryjesz dwa odrestaurowane powozy z XVIII/XIX w., oryginalne studnie i nagrobek użyty jako stopień schodowy. Ekspozycja obejmuje wyspy Kanaryjskie od XV do XX wieku: rozwój instytucjonalny, społeczny, ekonomiczny i kulturalny. Audioprzewodnik dostępny przez Wi-Fi muzeum: podłącz telefon do sieci i zainstaluj aplikację. Godziny: wt-sb 9:00-20:00, nd i święta 10:00-17:00. Piątki i soboty od 16:00 wstęp na wystawę stałą bezpłatny.

Największą atrakcją jest legenda o Catalinie Lercaro: najsłynniejszym duchu Wysp Kanaryjskich. Według opowieści córka Antonio Lercaro została zmuszona do poślubienia starego, majętnego mężczyzny. W dniu ślubu rzuciła się do zamurowanej studni na tyłach patio. Ponieważ popełniła samobójstwo, Kościół odmówił pochówku w poświęconej ziemi i pochowano ją w jednej z izb domu. Rodzina Lercaro miała wkrótce przenieść się do La Orotavy, uciekając przed wstydem i duchem tragicznie zmarłej. Badania muzeum nie znalazły historycznych dowodów na istnienie Cataliny, ale legenda żyje od ponad czterech stuleci.