Park García Sanabria

Het Parque García Sanabria is de groene long van Santa Cruz - en veel meer dan een park. Het is een echte botanische tuin en openluchtgalerie van beeldhouwkunst, midden in het centrum van de stad.

De geschiedenis van het park begint in 1881, toen journalist Patricio Estévanez Murphy het idee opperde van een groot openbaar park in Santa Cruz. Maar de stad had geen middelen. Pas in 1922 werd de 'Comisión Pro-Parque' opgericht, en burgemeester Santiago García Sanabria zat deze persoonlijk voor. Hij opende een inschrijving van 25.000 peseta's waaraan buurtbewoners bijdroegen tot de benodigde 200.000 peseta's om het 67.320 m² grote landgoed te kopen van de toenmalige burgemeester Eladio Roca. Op het terrein stond eerder een steenfabriek en een wielerbaan. De tuinaanleg werd uitgevoerd door Casa Leyva uit Granada, een gespecialiseerd bedrijf dat het ontwerp gratis maakte in ruil voor het importeren van de planten. Veel buren doneerden bomen en planten uit hun eigen tuinen. Het park werd geopend in 1926.

Het ontwerp is opgebouwd rond twee diagonale lanen die samenkomen op een centraal plein waar het meest emblematische monument staat: het Monument voor García Sanabria, ontworpen door architect José Enrique Marrero Regalado (dezelfde die het Cabildo-gebouw van Tenerife ontwierp) met het beeld De Vruchtbaarheid van Francisco Borges Salas (1937) - een weelderige zittende vrouw die de vitaliteit van het park symboliseert. In 1972 werd een verlichte fontein met verschillende waterstralen toegevoegd. Er is ook een spiraalvormig pad dat door de verschillende botanische secties voert, randpaden (zoals het Tamarindepad of het Filosofenpad), het Rozenprieel met pergola, en talrijke thematische hoekjes.

Bij de ingang van de Calle del Pilar staat de iconische Bloemenklok - vervaardigd in Neuchâtel (Zwitserland) door het bedrijf Favag en in 1958 geschonken door de Deense consul Peder C. Larsen, die het park elke dag na de lunch bezocht. Hij schonk ook twee zwarte zwanen voor de vijver. De klok was uniek in de wereld: hij had een secondewijzer (later verwijderd vanwege vandalisme). Het pleintje waar de klok staat draagt sinds 2014 de naam Peder Larsen.

De botanische collectie omvat meer dan 200 soorten bomen en planten: inheemse Canarische flora, tropische en subtropische soorten van alle continenten. Drie eeuwenoude bomen: kapokboom, kokospalm en tamarinde. Er zijn ook een Orchidarium en een Waterlelievijver.

Maar wat dit park echt uniek maakt is de collectie hedendaagse beeldhouwkunst. In december 1973 werd de 1e Internationale Straatsculptuur-Tentoonstelling gehouden - de eerste in zijn soort in Spanje - georganiseerd door het College van Architecten van de Canarische Eilanden. Er werden 40 werken geplaatst in het park en door de hele stad. 13 werden geschonken door hun makers en staan nog steeds in het park: Monument aan de kat van Óscar Domínguez (de beroemdste Canarische surrealist), Introversie van Josep Maria Subirachs (de beeldhouwer van de Sagrada Familia in Barcelona), Hommage aan de Canarische Eilanden van Pablo Serrano, Penetrable van Jesús Soto, Hommage aan Gaudí van Eduardo Paolozzi, Labyrint: Hommage aan Borges van Gustavo Torner, Ruimtestele van Amadeo Gabino, Hommage aan Millares van Claude Viseux, Solidariteit van Mark Macken, Dobbelsteen voor 13 van Remigio Mendiburu, en drie naamloze werken van Jaume Cubells, Josep Guinovart en Federico Assler.

Het park werd op 5 december 2016 verklaard tot Cultureel Erfgoed in de categorie Historische Tuin - een erkenning van zijn ecologische, botanische en artistieke waarden. Naast het park bevindt zich het Plaza Fernando Pessoa - beschouwd als het enige zodiacale plein van de Canarische Eilanden en waarschijnlijk van heel Spanje, met een weergave van de astrale positie op het moment van de stichting van Lissabon.